Μια μαύρη κάπνα έκρυβε τα πάντα…

Ουρλιαχτά, κλάματα, βοή μαζί με ποδοβολητά αλόγων ακουγόντουσαν και μια οσμή ψοφιμιού ανακατεμένη με κάρβουνο ανακάτευαν τα τζιέρια της…
[…]
Και έμεινε εκείνη εκεί… 

Bουβή, και ας νόμιζε ότι φώναζε. Η ψυχή της, τα τζιέρια της φώναζαν… αλλά όχι, φωνή δεν είχε.

Έπεσε κάτω, την έσπρωχναν την ποδοπατούσαν, κάποια στιγμή νόμισε ότι όλα αυτά τα έβλεπε σαν όνειρο από κάπου ψηλά.

      Λιποθύμησε.

      Όλος ο ντουνιάς έσβησε μονομιάς.

      Αυτό ήταν λοιπόν.